خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این شعر، شاعر از عشق و شادی سخن می‌گوید و از زلف یار به عنوان کمندی یاد می‌کند که می‌تواند عمر گذشته را بازگرداند.
مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی در شعر وجود دارد که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند 'کمند زلف' و 'بازگشت عمر' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۳۱۱ - پیریم ولی چو عشق را ساز آید
پیریم ولی چو عشق را ساز آید
هنگام نشاط و طرب و ناز آید ۱
از زلف رسای تو کمندی فگنیم
بر گردن عمر رفته تا باز آید ۲
هنگام نشاط و طرب و ناز آید ۱
از زلف رسای تو کمندی فگنیم
بر گردن عمر رفته تا باز آید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۳۱۰ - در باغ روم کوی توام یاد آید
گوهر بعدی:رباعی ۳۱۲ - در دوزخم ار زلف تو در چنگ آید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
