خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از روزی یاد می‌کند که طبیعت (کوه و هامون) و انسان‌ها (قدان موزون) به زیبایی آفریده شدند. او خود را اسیر زنجیر جنون می‌داند و اشاره می‌کند که مردم سخنی را به پای مجنون (احتمالاً اشاره به مجنون لیلی) بستند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به جنون و مجنون نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای تفسیر دارد.
رباعی ۲۳۶ - آنروز که نقش کوه و هامون بستند
آنروز که نقش کوه و هامون بستند
ترکیب سهی قدان موزون بستند ۱
پابسته به زنجیر جنون من بودم
مردم سخنی به پای مجنون بستند ۲
ترکیب سهی قدان موزون بستند ۱
پابسته به زنجیر جنون من بودم
مردم سخنی به پای مجنون بستند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۳۵ - آن روز که نور بر ثریا بستند
گوهر بعدی:رباعی ۲۳۷ - قومی ز خیال در غرور افتادند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
