خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری است که در آن شاعر از دل و جان خود می‌پرسد که صبر و زیبایی‌های ظاهری چه فایده‌ای دارد وقتی که دوست را ندیده‌ای. همچنین از چشم خود به دلیل نادیدن حال دوست انتقاد می‌کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه موجود در شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و زبان شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۳۶ - ای دل همه خون شوی شکیبایی چیست
ای دل همه خون شوی شکیبایی چیست
وی جان به درآ اینهمه رعنایی چیست ۱
ای دیده چه مردمیست شرمت بادا
نادیده به حال دوست بینایی چیست ۲
وی جان به درآ اینهمه رعنایی چیست ۱
ای دیده چه مردمیست شرمت بادا
نادیده به حال دوست بینایی چیست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۳۵ - می‌گفتم یار و می‌ندانستم کیست
گوهر بعدی:رباعی ۱۳۷ - اندر همه دشت خاوران گر خاریست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
