خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از عشق و مستی روحانی سخن می‌گوید، که در آن عقل در برابر جذبه‌های معشوق دیوانه می‌شود. او از تأثیر عمیق معشوق بر خود می‌گوید که مانند آتش و شمع، وجودش را روشن کرده است.
محتوا دارای مضامین عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای درک کامل، نیاز به بلوغ فکری و شناخت ادبیات کلاسیک داشته باشد.
رباعی ۱۱۹ - زان می خوردم که روح پیمانهٔ اوست
زان می خوردم که روح پیمانهٔ اوست
زان مست شدم که عقل دیوانهٔ اوست ۱
دودی به من آمد آتشی با من زد
زان شمع که آفتاب پروانهٔ اوست ۲
زان مست شدم که عقل دیوانهٔ اوست ۱
دودی به من آمد آتشی با من زد
زان شمع که آفتاب پروانهٔ اوست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۱۸ - عقرب سر زلف یار و مه پیکر اوست
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۰ - آن مه که وفا و حسن سرمایهٔ اوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
