خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این شعر از عشق و دلبستگی خود به دو شخصیت (مهر ابوتراب و حیدر) سخن می‌گوید و آن‌ها را همراهان و همدم‌های خود می‌داند. او از این دو به عنوان بال‌های خود یاد می‌کند و از دیگران می‌خواهد که این بال‌ها را نشکنند، زیرا زمان پرواز او فرا رسیده است.
محتوا دارای مضامین عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم عمیق ادبی، مناسب سنین بالاتر است.
رباعی ۱۰۲ - تا مهر ابوتراب دمساز منست
تا مهر ابوتراب دمساز منست
حیدر به جهان همدم و همراز منست ۱
این هر دو جگر گوشه دو بالند مرا
مشکن بالم که وقت پرواز منست ۲
حیدر به جهان همدم و همراز منست ۱
این هر دو جگر گوشه دو بالند مرا
مشکن بالم که وقت پرواز منست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۰۱ - آواز در آمد بنگر یار منست
گوهر بعدی:رباعی ۱۰۳ - عشق تو بلای دل درویش منست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
