در این متن، شاعر از خداوند میخواهد که با وجود گناهان و نافرمانیهایش، او را از لطف و مرحمت خود محروم نکند. او به غنای ذات الهی و نیازمندی خود اعتراف کرده و از خدا میخواهد که او را به غیر خود وابسته نسازد.
مفاهیم مطرح شده در این متن مانند گناه، توبه، و وابستگی به خداوند، نیازمند درک نسبی از مسائل معنوی و اخلاقی است که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد قابل درک میباشد.
رباعی ۱۰ - یا رب مکن از لطف پریشان ما را
هرچند که هست جُرم و عصیان ما را ۱
ذاتِ تو غنی بوده و ما محتاجیم
محتاج به غیرِ خود مگردان ما را ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.