این متن شعری است که در آن شاعر از احساسات عمیق خود درباره عشق، فراق، و رنج‌های عاطفی سخن می‌گوید. او با وجود پیری و ناتوانی، هنوز به عشق جوانی خود پایبند است و از معشوق می‌خواهد که او را از خود نراند. شاعر از درد فراق و نگاه مهربان معشوق می‌گوید و از بادهای سخت و سموم گلستان زندگی شکایت می‌کند. در نهایت، او خود را قربانی بلای هجر می‌داند و از معشوق می‌خواهد که او را نجات دهد.
این متن دارای مضامین عاطفی عمیق و پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات شعری قدیمی ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد.
غزل ۵۶ - به حریم خلوت خود شبی چه شود نهفته بخوانیم
به کنار من بنشینی و به کنار خود بنشانیم ۱
من اگر چه پیرم و ناتوان تو ز آستان خودت مران
که گذشته در غمت ای جوان همه روزگار جوانیم ۲
منم ای برید و دو چشم تر ز فراق آن مه نوسفر
به مراد خود برسی اگر به مراد خود برسانیم ۳
چو برآرم از ستمش فغان گله سر کنم من خسته جان
برد از شکایت خود زبان به تفقدات زبانیم ۴
به هزار خنجرم ار عیان زند از دلم رود آن زمان
که نوازد آن مه مهربان به یکی نگاه نهانیم ۵
ز سموم سرکش این چمن همه سوخت چون بر و برگ من
چه طمع به ابر بهاری و چه زیان ز باد خزانیم ۶
شده‌ام چو هاتف بینوا به بلای هجر تو مبتلا
نرسد بلا به تو دلرباگر ازین بلا برهانیم ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
