غزل ۲۰ - حرف غمت از دهان ما جست

حرف غمت از دهان ما جست
یا آتشی از زبان ما جست ۱

رو جانب دام یا قفس کرد
هر مرغ کز آشیان ما جست ۲

یک‌یک ز نشان فراتر افتاد
هر تیر که از کمان ما جست ۳

آتش به سپهر زد شراری
کز آه شررفشان ما جست ۴

غیر از که شنید سر عشقت
حرفی مگر از دهان ما جست ۵

ز انسان که خورد نسیم بر گل
تیر تو ز استخوان ما جست ۶

هاتف چو شراره‌ای که ناگاه
ز آتش جهد از میان ما جست ۷