این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند درد و رنج زندگی، بیخبری انسان از گذر عمر، وحدت و همدلی، و حسادت دیگران میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند «قافله»، «راه خوابیده»، و «بلبل و غنچه»، به بیان احساسات عمیق انسانی میپردازد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار باشد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات نیاز به درک بالاتری از زندگی و تجربیات انسانی دارند.
غزل ۱۷۳ - گر درد طلب رهبر این قافله بودی
کی پای ترا پردهٔ خواب آبله بودی؟ ۱
زود این ره خوابیده به انجام رسیدی
گر نالهٔ شبگیر درین مرحله بودی ۲
دل چاک نمیگشت ز فریاد جرس را
بیداری اگر در همهٔ قافله بودی ۳
از خون جگر کام کسی تلخ نگشتی
گر در خور این باده مرا حوصله بودی ۴
شیرازهٔ جمعیتش ازهم نگسستی
با بلبل ما غنچه اگر یکدله بودی ۵
چون آب روان میگذرد عمر و تو غافل
ای وای درین قافله گر فاصله بودی ۶
صائب سر زلف سخن از دخل حسودان
آشفته نشد تا تو درین سلسله بودی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.