این شعر از حافظ است که به بیان حالات عرفانی و عاشقانه میپردازد. شاعر خود را همراه با شراب و عشق توصیف میکند و از زاهدان و محتسب دوری میجوید. او خود را در هر حالتی، چه در شادی و چه در غم، همرنگ با محیط میداند و از آزادی و بیقیدی سخن میگوید.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه پیچیده است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشارههای غیرمستقیم به شراب و مفاهیم مرتبط با آن وجود دارد که مناسب سنین بالاتر است.
غزل ۱۲۷ - ازباد دستی خود، ما میکشان خرابیم
در کاسه سرنگونی، همچشم با حبابیم
با محتسب به جنگیم، از زاهدان به تنگیم
با شیشهایم یکدل، یکرنگ با شرابیم
آنجاکه میکشانند، چون ابر تر زبانیم
آنجاکه زاهدانند، لب خشک چون سرابیم
در گوش عشقبازان، چون مژدهٔ وصالیم
در چشم میپرستان، چون قطرهٔ شرابیم
با خاص و عام یکرنگ، از مشرب رساییم
بر خار و گل سمن ریز، چون نور ماهتابیم
آنجاکه گل شکفته است، شبنم طراز اشکیم
آنجاکه خار خشک است، چشم تر سحابیم
چون می به مجلس آید، از ما ادب مجویید
تا نیست دختر رز، در پردهٔ حجابیم
در پلهٔ نظرها، هرگز گران نگردیم
ما در سواد عالم، چون شعر انتخابیم
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.