این شعر از صائب تبریزی بیانگر زندگی پرتلاطم و پررنج شاعر است که در آن سفرهای مداوم، تحمل رنجها، و تلاش برای رسیدن به حقیقت و پاکی توصیف شده است. شاعر از زندگی خود به عنوان سفری پرچالش یاد میکند که در آن حتی نوشیدن آب را به گوهری ارزشمند تبدیل میکند. همچنین، او از رنجهای عاطفی و روحی سخن میگوید که با وجود آنها، به دنبال راهی به سوی معشوق (یا حقیقت) است.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین مانند رنج و تلاش برای رسیدن به حقیقت نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۲ - دایم ز خود سفر چو شرر میکنیم ما
نقد حیات صرف سفر میکنیم ما ۱
سالی دو عید مردم هشیار میکنند
در هر پیاله عید دگر میکنیم ما ۲
در پاکی گهر ز صدف دست بردهایم
آبی که میخوریم گهر میکنیم ما ۳
چون گردباد، نیش دو صد خار میخوریم
گر جامه از غبار به بر میکنیم ما ۴
وا میکنیم غنچهٔ دل را به زور آه
خون در دل نسیم سحر میکنیم ما ۵
از رخنهٔ دل است، رهی گر به دوست هست
زین راه اختیار سفر میکنیم ما ۶
صائب فریب نعمت الوان نمیخوریم
روزی خود ز خون جگر میکنیم ما ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.