این شعر به موضوعاتی مانند ناپایداری دولت و اقبال، فراموشی در دوران قدرت، نابرابری اجتماعی، و تلخی زندگی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند جام عیش، زندگی گذرا، و خودکامی دل سخن میگوید و به شکلی نمادین از طبیعت ناپایدار زندگی و تقدیر انسان یاد میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و اجتماعی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات نمادین و انتزاعی نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از زندگی دارند.
غزل ۱۶ - هر که دولت یافت، شست از لوح خاطر نام ما
اوج دولت، طاق نسیان است در ایام ما
میخورد چون خون دل هر کس به قدر دستگاه
باش کوچکتر ز جام دیگران، گو جام ما
در نظر واکردنی طی شد بساط زندگی
چون شرر در نقطهٔ آغاز بود انجام ما
طفل بازیگوش، آرام از معلم میبرد
تلخ دارد زندگی بر ما دل خودکام ما
نیست جام عیش ما صائب چو گل پا در رکاب
تا فلک گردان بود، در دور باشد جام ما
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.