این شعر از صائب تبریزی بیانگر تفاوت عبادت و زندگی معنوی شاعر با دیگران است. او اشاره میکند که عبادت او ظاهری نیست، بلکه حضور قلب و خلوص نیت دارد. همچنین، شاعر از دوری از تظاهر و وابستگی به دنیا سخن میگوید و به جایگاه خود به عنوان راهنمایی برای دیگران اشاره میکند.
محتوا دارای مضامین عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم عمیق ادبیات فارسی دارد.
غزل ۱۵ - چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ما
حضور قلب نمازست در شریعت ما ۱
ازان ز دامن مقصود کوته افتاده است
که پیش خلق درازست دست حاجت ما ۲
نکردهایم چو شبنم بساطی از گل پهن
چو غنچه بر سر زانوست خواب راحت ما ۳
نهال خوش ثمر رهگذار طفلانیم
که بر گریز بود موسم فراغت ما ۴
چراغ رهگذریم اوفتاده در ره باد
که تا به سایهٔ دستی کند حمایت ما؟ ۵
درین حدیقهٔ گل صائب از مروت نیست
که غنچه ماند در جیب، دست رغبت ما ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.