غزل ۱۰ - گر قابل ملال نیم، شاد کن مرا

گر قابل ملال نیم، شاد کن مرا
ویران اگر نمی‌کنی آباد کن مرا ۱

حیف است اگر چه کذب رود بر زبان تو
از وعدهٔ دروغ، دلی شاد کن مرا ۲

پیوسته است سلسلهٔ خاکیان به هم
بر هر زمین که سایه کنی، یاد کن مرا ۳

شاید به گرد قافلهٔ بیخودان رسم
ای پیر دیر، همتی امداد کن مرا ۴

گشته است خون مرده جهان ز آرمیدگی
دیوانهٔ قلمرو ایجاد کن مرا ۵

بی حاصلی ز سنگ ملامت بود حصار
چون سرو و بید ازثمر آزاد کن مرا ۶

دارد به فکر صائب من گوش عالمی
یک ره تو نیز گوش به فریاد کن مرا ۷