شاعر در این غزل از عشق و مستی سخن میگوید و از ساقی میخواهد که بادهٔ عشق را به او بدهد تا از خود بیخود شود و به هستی برسد. او از شوق و اشتیاق خود میگوید و از ساقی میخواهد که این مستی را ادامه دهد تا بتواند غزل را به انیس خود تبدیل کند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه است و از شراب و مستی به عنوان نمادهایی برای بیان این مفاهیم استفاده شده است. این موضوعات ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامناسب یا نامفهوم باشد.
سر آغاز - ساقیا، بادهٔ صبوح بده
عاشقان را غذای روح بده ۱
بادهٔ عشق ده به ما مستان
می بده «مای» ما ز ما بستان ۲
در دلم نه حلاوت مستی
تا شود نیستی من هستی ۳
زان صراحی، که جام رضوان است
بادهای ده، که جرعهاش جان است ۴
ای که بر یاد لعل دلجویت
باده ناخورده، مستم از بویت ۵
نفسی بازپرس مستان را
راحتی بخش میپرستان را ۶
سوختم، سوختم، در آتش شوق
بیخودم کن دمی به بادهٔ ذوق ۷
عجب آید مرا ز بادهپرست
بادهٔ عشاق ناچشیده و مست ۸
در بیابان، به فصل تابستان
چون ببارد به تشنه ای باران ۹
گرچه یک لحظه زآن بیاساید
هم به آب اشتیاقش افزاید ۱۰
می بیفزا ، چو شوقم افزودی
روی پنهان مکن ، چو بنمودی ۱۱
باز مخمور عشق را می ده
چون مدامم دهی، پیاپی ده ۱۲
تا دگربار مستی آغازم
وین غزل را انیس خود سازم: ۱۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.