این شعر روایتگر داستان عاشقی است که پس از تحمل رنج و زخمهای عشق، سرانجام جان میسپارد. شعر تأکید دارد که عاشق واقعی باید مانند گلخنی (شخصیت زخمخورده در شعر) صبور و مقاوم باشد و بلای عشق را بپذیرد. همچنین اشاره میکند که اگر عاشق از دل و جان گذشت کند، تیرهای جفا و وفای معشوق بر او تأثیری نخواهد داشت.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی دارد. همچنین ممکن است برخی از مضامین مانند رنج و مرگ در عشق برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
مثنوی
گلخنی زخم خورده را بشناخت ۱
اندر آمد ز اسب پیشش شد
مرهم اندورن ریشش شد ۲
نفسی راه لطف پیش گرفت
سر او برکنار خویش گرفت ۳
عاشقان را به لطف بنوازند
دلبران، بعد از آنکه اندازند ۴
تا خدنگی ندوختش بر جان
نگرفتش به ناز بر سر ران ۵
تاب وصلش نداشت آن پر درد
جان بداد و وداع جانان کرد ۶
گر تو از عاشقان قلاشی
کم از آن گلخنی چرا باشی؟ ۷
عاشقی با بلاکشی باشد
کار مجنون مشوشی باشد ۸
چون که توی تو شد بدل به صفا
خواه تیر جفا و خواه وفا ۹
هدفی را که بیم سر نبود
خوردن تیر را خطر نبود ۱۰
تیر معشوق را هدف شایی
از دل و جان اگر برون آیی ۱۱
همگی روی تا نیارد دوست
به تو تیری نمیزند بر پوست ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.