در این متن، شاعر از عشق و ملامتهای ناشی از آن سخن میگوید و به مخاطب توصیه میکند که در عشق، به جای انتظار سلامت جان، به انصاف و صداقت با خود بیندیشد. این بیتها به چالشهای عاطفی و معنوی عشق اشاره دارند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامفهوم باشد.
رباعی ۱۴۷ - در عشق، اگر بسی ملامت ببری
تا ظن نبری جان به قیامت ببری ۱
انصاف ده از خویشتن، ای خام طمع
عاشق شوی و جان به سلامت ببری؟ ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.