این شعر بیانگر عشق و شیفتگی عمیق به معشوق است که غم ناشی از این عشق را از زندگی جاودانی نیز شیرینتر میداند. همچنین، اشارهای به ارتباط عرفانی و ناگفتنی بین عاشق و معشوق دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، درک زیباییهای ادبی و معنایی آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
رباعی ۱۲۸ - ای مایهٔ اصل شادمانی غم تو
خوشتر ز حیات جاودانی غم تو ۱
از حسن تو رازها به گوش دل من
گوید به زبان بیزبانی غم تو ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.