خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از مولوی خطاب به دل است که به جای دنباله‌روی از امیال بی‌ثمر، در درد و رنج خود صبور و مردانه بنشیند و به جای جستجوی بی‌هدف، درون خود را بجوید، چرا که معشوق (خدا) در درون انسان حاضر است.
مفاهیم عرفانی و فلسفی این شعر برای درک و تجربه‌ی عمیق، نیاز به بلوغ فکری و شناختی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل می‌گیرد.
رباعی ۱۲۶ - ای دل، پس زنجیر تو دیوانه نشین
ای دل، پس زنجیر تو دیوانه نشین
در دامن درد خویش مردانه نشین ۱
ز آمد شد بیهوده تو خود را پی کن
معشوق چو خانگی است در خانه نشین ۲
در دامن درد خویش مردانه نشین ۱
ز آمد شد بیهوده تو خود را پی کن
معشوق چو خانگی است در خانه نشین ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۵ - ای یاد تو آفت سکون دل من
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۷ - گر زانکه بود دل مجاهد با تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
