این شعر از مولوی خطاب به دل است که به جای دنبالهروی از امیال بیثمر، در درد و رنج خود صبور و مردانه بنشیند و به جای جستجوی بیهدف، درون خود را بجوید، چرا که معشوق (خدا) در درون انسان حاضر است.
مفاهیم عرفانی و فلسفی این شعر برای درک و تجربهی عمیق، نیاز به بلوغ فکری و شناختی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
رباعی ۱۲۶ - ای دل، پس زنجیر تو دیوانه نشین
در دامن درد خویش مردانه نشین ۱
ز آمد شد بیهوده تو خود را پی کن
معشوق چو خانگی است در خانه نشین ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.