این متن بیانگر درد و رنج ناشی از هجران و غم عشق است. شاعر از یاد معشوق به عنوان عاملی که آرامش دلش را برهم زده و باعث رنجش شده یاد میکند و اشاره میکند که تنها خود و دلش میدانند در فراق معشوق چه حالی دارند و دیگران از درون دلش بیخبرند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی ممکن است برای سنین پایین جذاب یا قابل فهم نباشد.
رباعی ۱۲۵ - ای یاد تو آفت سکون دل من
هجر و غم تو ریخته خون دل من ۱
من دانم و دل که در فراقت چونم
کس را چه خبر ز اندرون دل من؟ ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.