این متن درباره عمری است که بدون یار و دلدار سپری شده و از خواننده میخواهد که به ماتم خود بنشیند، زیرا آنچه گذشته دیگر باز نمیگردد و کار دیگری از دستش بر نمیآید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اندوهگین است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است برای آنها سنگین باشد.
رباعی ۷۸ - این عمر، که بردهای تو بییار بسر
ناکرده دمی بر در دلدار گذر ۱
جانا، بنشین و ماتم خود میدار
کان رفت که آید ز تو کاری دیگر ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.