شاعر در این شعر از فرصتهای ناب زندگی سخن میگوید و از خواننده میخواهد که از این فرصتها بهره ببرد. او اشاره میکند که حتی سایهٔ دوست نیز میتواند ارزشمند باشد و از دیده میخواهد که از این فرصت استفاده کند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و زبان شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۴۹ - چون سایهٔ دوست بر زمین میافتد
بر خاک رهم ز رشک کین میافتد ۱
ای دیده، تو کام خویش، باری، بستان
روزیت که فرصتی چنین میافتد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.