خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن بیانگر وابستگی و عشق عمیق به معشوق است که در آن شاعر خود را به طفلی تشبیه می‌کند که عشق مانند دایه‌ای از او مراقبت می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به ارتباط با عالم غیب و رمزآلودگی این رابطه دارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. درک کامل آن نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از ادبیات عرفانی دارد.
رباعی ۱۶ - ماییم که بی‌مایی ما مایهٔ ماست
ماییم که بی‌مایی ما مایهٔ ماست
خود طفل خودیم و عشق ما دایهٔ ماست ۱
فی‌الجمله عروس غیب همسایهٔ ماست
وین طرفه که همسایهٔ ما سایهٔ ماست ۲
خود طفل خودیم و عشق ما دایهٔ ماست ۱
فی‌الجمله عروس غیب همسایهٔ ماست
وین طرفه که همسایهٔ ما سایهٔ ماست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۵ - گفتم: دل من، گفت که: خون کردهٔ ماست
گوهر بعدی:رباعی ۱۷ - آن دوستی قدیم ما چون گشته است؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
