شاعر در این متن با دل و جگر خود گفتوگو میکند. دل و جگرش از رنج و آزردگی شکایت میکنند و شاعر از آنها میخواهد که خونش را بریزند، اما پاسخ میشنود که این کار سودی ندارد زیرا کسی که پروردهی آنهاست، اکنون از آنها دور شده است.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و غمگین است که درک آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند رنج و آزردگی نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارد.
رباعی ۱۵ - گفتم: دل من، گفت که: خون کردهٔ ماست
گفتم: جگرم، گفت که: آزردهٔ ماست ۱
گفتم که: بریز خون من، گفت برو
کازاد کسی بود که پروردهٔ ماست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.