غزل ۲۹۱ - چه بود گر نقاب بگشایی؟

چه بود گر نقاب بگشایی؟
بی‌دلان را جمال بنمایی؟ ۱

مفلسان را نظاره‌ای بخشی؟
خستگان را دمی ببخشایی؟ ۲

عمر ما شد، دریغ! ناشده ما
بر سر کوی تو تماشایی ۳

با وصالت نپخته سودایی
از فراغت شدیم سودایی ۴

چه توان کرد؟ یار می‌نشنوی
هیچ باشد که یار ما آیی؟ ۵

جان را به چهره شاد کنی؟
دل ما را به غمزه بربایی؟ ۶

بی تومان جان و دل نمی‌باید
دل ما را به جان تو می‌بایی ۷

پرده بردار، تا سر اندازیم
به سر کوی تو، ز شیدایی ۸

ور بر آنی که خون ما ریزی
غمزه را حکم کن، چه می‌پایی؟ ۹

مفلسانیم بر درت عاجز
منتظر گشته تا چه فرمایی؟ ۱۰

چون عراقی امید در بسته
تا در بسته، بو که، بگشایی ۱۱