این شعر از عراقی، درد و رنج درماندگان، عاشقان و مستمندان را به تصویر میکشد و از غم و اندوه درونی آنان سخن میگوید. همچنین، امید به دیدار یار را به عنوان نقطهٔ روشنی در این تاریکی مطرح میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، همراه با توصیف رنج و اندوه، ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک مضامین امیدواری در میان سختیها وجود دارد.
غزل ۲۸۵ - بیا، تا بیدلان را زار بینی
روان خستگان افکار بینی ۱
تن درماندگان رنجور یابی
دل بیچارگان بیمار بینی ۲
به کوی عاشقان خود گذر کن
که مشتاقان خود را زار بینی ۳
میان خاک و خون افتاده حیران
زهر جانب دو صد خونخوار بینی ۴
بسا جان عزیز مستمندان
که بر خاک در خود خوار بینی ۵
یکی اندر دل زار ضعیفان
نظر کن، تا غم و تیمار بینی ۶
نبینی هیچ شادی در دل ما
ولی اندوه و غم بسیار بینی ۷
دلا، با این همه امید دربند
که هم روزی رخ دلدار بینی ۸
چو افتادی، عراقی، رو مگردان
اگر خواهی که روی یار بینی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.