غزل ۲۴۶ - نگارا، گر چه از ما برشکستی

نگارا، گر چه از ما برشکستی
ز جانت بنده‌ام، هر جا که هستی ۱

ربودی دل ز من، چون رخ نمودی
شکستی پشت من، چون برشکستی ۲

چرا پیوستی، ای جان، با دل من؟
چو آخر دست، از من می‌گسستی ۳

ز نوش لب چو مرهم می‌ندادی
ز نیش لب چرا جانم بخستی؟ ۴

ز بهر کشتنم صد حیله کردی
چو خونم ریختی فارغ نشستی ۵

اگر چه یافتی از کشتنم رنج
ز محنت‌های من، باری، برستی ۶

مرا کشتی، به طنز آنگاه گویی:
عراقی، از کف من نیک جستی! ۷