شاعر در این متن از حال و هوای مستی و بیخودی سخن میگوید و از تقابل میان خموشی و خروش، هوشیاری و مستی، و آرزوهای برآوردهنشده مینالد. او از ناتوانی در رسیدن به معشوق و حسرت لحظات گذشته میگوید و از این که چرا با وجود فروختن زهد و تقوا، باز هم به خواستههایش نمیرسد.
متن شامل مفاهیم عرفانی و استعارههای مرتبط با شراب و مستی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامفهوم یا نامناسب باشد. همچنین، برخی مضامین مانند حسرت و ناکامی نیاز به درک عمیقتری از زندگی دارند.
غزل ۱۹۷ - ناخورده شراب میخروشیم
خود تا چه کنیم؟ اگر بنوشیم ۱
آنگاه شنو خروش مستان
این لحظه هنوز ما خموشیم ۲
کو تابش می که پخته گردیم؟
از خامی خویش چند جوشیم؟ ۳
چون می نخرند زهد و تقوی
پس بیهده ما چه میفروشیم؟ ۴
از جام طربفزای ساقی
یاران همه مست و ما به هوشیم ۵
گر غمزهٔ مست او ببینیم
هیهات! که باز چون خروشیم؟ ۶
هر چند بدو رسید نتوان
لیکن چه کنیم؟ هم بکوشیم ۷
شب خوش بودیم بیعراقی
امروز در آرزوی دوشیم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.