غزل ۱۹۰ - افسوس! که باز از در تو دور بماندیم

افسوس! که باز از در تو دور بماندیم
هیهات! که از وصل تو مهجور بماندیم ۱

گشتیم دگر باره به کام دل دشمن
کز روی تو، ای دوست، چنین دور بماندیم ۲

ماتم زدگانیم، بیا، زار بگرییم
بر بخت بد خویش، که از سور بماندیم ۳

خورشید رخت بر سر ما سایه نیفکند
بی روز رخت در شب دیجور بماندیم ۴

از بوی خوشت زندگیی یافته بودیم
واکنون همه بی‌بوی تو رنجور بماندیم ۵

روشن نشد این خانهٔ تاریک دل ما
از شمع رخت، تا همه بی‌نور بماندیم ۶

ناخورده یکی جرعه ز جام می وصلت
بنگر، چو عراقی، همه مخمور بماندیم ۷