شاعر در این متن از دردها و رنجهای عاشقانه خود میگوید. او از جفای معشوق و روزگار شکایت دارد، اما با وجود همه سختیها، عشق را تحمل میکند. غم و هجران، همراهی با خیال معشوق، و تحمل نازهای او از مضامین اصلی این شعر است.
متن حاوی مضامین عاشقانه عمیق و احساسات پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج و هجران نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
غزل ۱۷۶ - هر زمان جوری ز خوبان میکشم
هر نفس دردی ز دوران میکشم ۱
خون دل هر دم دگرگون میخورم
جام غم هر شب دگرسان میکشم ۲
باز دست غم گریبانم گرفت
گرچه بر افلاک دامان میکشم ۳
جور دلدار و جفای روزگار
گرچه دشوار است، آسان میکشم ۴
از پی عشق پری رخسارهای
زحمتی هر دم ز دیوان میکشم ۵
جور بین، کز دست دوران دم به دم
ساغر پر زهر هجران میکشم ۶
چون ننالم از جفای ناکسان؟
کین همه بیداد ازیشان میکشم ۷
تا نباید دیدنم روی رقیب
هر نفس سر در گریبان میکشم ۸
با خیال دوست همدم میشوم
وز لب او آب حیوان میکشم ۹
تن چو سوزن کردهام، تا روز و شب
مهر او در رشتهٔ جان میکشم ۱۰
نازنینا، ناز کن بر جان من
ناز تو چندان که بتوان میکشم ۱۱
از تو چیزی دیدهام ناگفتنی
وین همه محنت پی آن میکشم ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.