شاعر در این متن عاشقانه از عشق و علاقه شدید خود به معشوق سخن میگوید. او از درد فراق و نیاز به دیدار معشوق مینالد و آرزو میکند که مشکلاتش با فدا کردن جانش حل شود. شاعر به لطف و محبت معشوق امیدوار است و از او میخواهد که با مهربانی پاسخ دهد تا آرزوی دلیش برآورده شود.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد.
غزل ۱۱۲ - زان پیش که دل ز جان برآید
جان از تن ناتوان برآید ۱
بنمای جمال، تا دهم جان
کان سود بر این زیان برآید ۲
ای کاش به جان برآمدی کار
این کار کجا به جان برآید؟ ۳
کارم نه چنان فتاد مشکل
کان بیتو به این و آن برآید ۴
هم از در تو گشایدم کار
کامم همه زان دهان برآید ۵
بر درگهت آمدم به کاری
کان بر تو به رایگان برآید ۶
نایافته جانم از تو بویی
مگذار که ناگهان برآید ۷
بنواز به لطف جانم، آن دم
کز کالبدم روان برآید ۸
کام دل خستهٔ عراقی
از لطف تو بیگمان برآید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.