غزل ۱۱۲ - زان پیش که دل ز جان برآید

زان پیش که دل ز جان برآید
جان از تن ناتوان برآید ۱

بنمای جمال، تا دهم جان
کان سود بر این زیان برآید ۲

ای کاش به جان برآمدی کار
این کار کجا به جان برآید؟ ۳

کارم نه چنان فتاد مشکل
کان بی‌تو به این و آن برآید ۴

هم از در تو گشایدم کار
کامم همه زان دهان برآید ۵

بر درگهت آمدم به کاری
کان بر تو به رایگان برآید ۶

نایافته جانم از تو بویی
مگذار که ناگهان برآید ۷

بنواز به لطف جانم، آن دم
کز کالبدم روان برآید ۸

کام دل خستهٔ عراقی
از لطف تو بی‌گمان برآید ۹