غزل ۶۳ - خرم تن آن کس که دل ریش ندارد

خرم تن آن کس که دل ریش ندارد
و اندیشهٔ یار ستم‌اندیش ندارد ۱

گویند رقیبان که ندارد سر تو یار
سلطان چه عجب گر سر درویش ندارد؟ ۲

او را چه خبر از من و از حال دل من
کو دیدهٔ پر خون و دل ریش ندارد ۳

این طرفه که او من شد و من او وز من یار
بیگانه چنان شد که سر خویش ندارد ۴

هان، ای دل خونخوار، سر محنت خود گیر
کان یار سر صحبت ما بیش ندارد ۵

معشوق چو شمشیر جفا بر کشد، از خشم
عاشق چه کند گر سر خود پیش ندارد؟ ۶

بیچاره دل ریش عراقی که همیشه
از نوش لبان، بهره به جز نیش ندارد ۷