غزل ۳۱ - شاد کن جان من، که غمگین است

شاد کن جان من، که غمگین است
رحم کن بر دلم، که مسکین است ۱

روز اول که دیدمش گفتم:
آنکه روزم سیه کند این است ۲

روی بنمای، تا نظاره کنم
کارزوی من از جهان این است ۳

دل بیچاره را به وصل دمی
شادمان کن، که بی‌تو غمگین است ۴

بی‌رخت دین من همه کفر است
با رخت کفر من همه دین است ۵

گه گهی یاد کن به دشنامم
سخن تلخ از تو شیرین است ۶

دل به تو دادم و ندانستم
که تو را کبر و ناز چندین است ۷

بنوازی و پس بیازاری
آخر، ای دوست این چه آیین است؟ ۸

کینه بگذار و دلنوازی کن
که عراقی نه در خور کین است ۹