غزل ۳۰ - رخ نگار مرا هر زمان دگر رنگ است

رخ نگار مرا هر زمان دگر رنگ است
به زیر هر خم زلفش هزار نیرنگ است ۱

کرشمه‌ای بکند، صدهزار دل ببرد
ازین سبب دل عشاق در جهان تنگ است ۲

اگر برفت دل از دست، گو: برو، که مرا
بجای دل سر زلف نگار در چنگ است ۳

از آن گهی که خراباتیی دلم بربود
مرا هوای خرابات و باده و چنگ است ۴

بدین صفت که منم، از شراب عشق خراب
مرا چه جای کرامات و نام یا ننگ است؟ ۵

بیار ساقی، از آن می، که ساغر او را
ز عکس چهرهٔ تو هر زمان دگر رنگ است ۶

بریز خون عراقی و آشتی وا کن
که آشتی بهمه حال بهتر از جنگ است ۷