غزل ۲۴ - جانا، نظری، که دل فگار است

جانا، نظری، که دل فگار است
بخشای، که خسته نیک زار است ۱

بشتاب، که جان به لب رسید است
دریاب کنون، که وقت کار است ۲

رحم آر، که بی‌تو زندگانی
از مرگ بتر هزار بار است ۳

دیری است که بر در قبول است
بیچاره دلم ، که نیک خوار است ۴

نومید چگونه باز گردد؟
از درگهت، آن کامیدوار است ۵

ناخورده دلم شراب وصلت
از دردی هجر در خمار است ۶

مگذار به کام دشمن ، ای دوست
بیچاره مرا ، که دوستدار است ۷

رسواش مکن به کام دشمن
کو خود ز رخ تو شرمسار است ۸

خرم دل آن کسی، که او را
اندوه و غم تو غمگسار است ۹

یادیش ازین و آن نیاید
آن را که، چو تو نگار، یار است ۱۰

کار آن دارد، که بر در تو
هر لحظه و هر دمیش بار است ۱۱

نی آنکه همیشه چون عراقی
بر خاک درت چو خاک خوار است ۱۲