شاعر (عراقی) از شکستن توبه و عشق به معشوق میگوید. او از دلباختگی، مستی، و رهایی از قیدوبندهای دنیوی سخن میگوید و خود را در میخانه و پای ساقی مییابد. این متن بیانگر شوریدگی عاشقانه و رهایی از تعلقات دنیاست.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامفهوم باشد. همچنین، اشارههایی به مستی و خرابات دارد که درک آنها به بلوغ فکری نیاز دارد.
غزل ۱۲ - عراقی بار دیگر توبه بشکست
ز جام عشق شد شیدا و سرمست ۱
پریشان سر زلف بتان شد
خراب چشم خوبان است پیوست ۲
چه خوش باشد خرابی در خرابات
گرفته زلف یار و رفته از دست ۳
ز سودای پریرویان عجب نیست
اگر دیوانهای زنجیر بگسست ۴
به گرد زلف مهرویان همی گشت
چو ماهی ناگهان افتاد در شست ۵
به پیران سر، دل و دین داد بر باد
ز خود فارغ شد و از جمله وارست ۶
سحرگه از سر سجاده برخاست
به بوی جرعهای زنار بربست ۷
ز بند نام و ننگ آنگه شد آزاد
که دل را در سر زلف بتان بست ۸
بیفشاند آستین بر هردو عالم
قلندروار در میخانه بنشست ۹
لب ساقی صلای بوسه در داد
عراقی توبهٔ سیساله بشکست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.