این شعر عاشقانه و عرفانی از عراقی، زیبایی و جذابیت معشوق را توصیف میکند و تأثیر عمیق عشق بر جهان و دلها را بیان مینماید. شاعر از فتنهها و آشوبهای ناشی از عشق سخن میگوید و در نهایت، به سماع و شنیدن حدیث دوست اشاره میکند که باعث رهایی روح میشود.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.
غزل ۱۱ - چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداخت
جهان کلاه ز شادی بر آسمان انداخت ۱
سپاه عشق تو از گوشهای کمین بگشود
هزار فتنه و آشوب در جهان انداخت ۲
حدیث حسن تو، هر جا که در میان آمد
ز ذوق، هر که دلی داشت، در میان انداخت ۳
قبول تو همه کس را بر آشیان جا کرد
مرا ز بهر چه آخر بر آستان انداخت؟ ۴
چو در سماع عراقی حدیث دوست شنید
به جای خرقه به قوال جان توان انداخت ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.