غزل ۶۶۴ - من همان به که بسوزم ز غم و دم نزنم

من همان به که بسوزم ز غم و دم نزنم
ورنه از دود دل آتش به جهان درفکنم

همچو شمع ار سخن سوز دل آرم به زبان
در نفس شعله زند آتش عشق از دهنم

مرد و زن بر سر اگر تیغ زنندم سهل‌ست
من چو مردم چه غم از سرزنش مرد و زنم

هر که را جان بود از تیغ بگرداند روی
وانکه جان می‌دهد از حسرت تیغ تو منم

تن من گر چه شد از شوق میانت مویی
نیست بی‌شور سر زلف تو مویی ز تنم

اثری بیش نماند از من و چون باز آیی
این خیالست که بینی اثری از بدنم

عهد بستی و شکستی و ز ما بگسستی
عهد کردم که دگر عهد تو باور نکنم

چون توانم که دمی خوش بزنم کآتش عشق
نگذارد که من سوخته‌دل دم بزنم

اگر از خویشتنم چند ز درد دل خویش
دفتر از خون دلم پُر شد و تر شد سخنم

اگر از خویشتنم هیچ نمی‌آید یاد
دوستان عیب مگیرید که بی خویشتنم

می‌نوشتم سخنی چند ز درد دل خویش
دفتر از خون دلم پر شد و تر شد سخنم

ای که گفتی که به غربت چه فتادی خواجو
چه کنم دور فلک دور فکند از وطنم

در پی جان جهان گرد جهان می‌گردم
تا که پوشد سر تابوت و که دوزد کفنم