این متن شعری است که از عناصر طبیعت مانند گل، مرغ، بلبل، نسیم صبحگاهی و باد صبا برای بیان احساسات عاشقانه و روحبخش استفاده میکند. شاعر از این عناصر برای انتقال مفاهیمی مانند عشق، امید، حیات و ارتباط با جهان معنوی بهره میبرد.
متن دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم معنوی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۹۲ - گل نهالی به بوستان آورد
مرغ را باز در فغان آورد
سخنی بلبل از لبش میگفت
غنچه را آب در دهان آورد
نکهت نفحهٔ شمامهٔ صبح
مژدهٔ گل ببوستان آورد
دوستان را نسیم باد صبا
بوی انفاس دوستان آورد
نفس باد صبحدم چو مسیح
با تن خاک مرده جان آورد
هم عفا الله صبا که عاشق را
خبر یار مهربان آورد
درد خواجو بصبر به نشود
زانکه با خویش از آن جهان آورد
لیک نومید نیست کاب حیات
از سیاهی برون توان آورد
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.