این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از شراب، موسیقی، عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید. او از مستی عشق و نادیده گرفتن عیوب توسط دیگران میگوید و از خداوند طلب یاری میکند. همچنین، شاعر به زیباییهای طبیعت و معشوق اشاره کرده و از غربت و شکستگی خود سخن میگوید.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارد.
غزل ۴۱ - ساقی سیمبر بیار شراب
مطرب خوش نوا بساز رباب
مست عشقیم عیب ما مکنید
فاتقوا الله یا اولی الالباب
عقل چون دید اهل میکده را
گفت طوبی لهم و حسن مب
بی گل روی او چرا یکدم
نشود چشم من تهی ز گلاب
همچو خالش که دید در بستان
باغبانی نشسته بر سر آب
چشم او جز بخواب نتوان دید
گر چه بی او خیال باشد خواب
لب و گفتار و زلف و عارض اوست
باده و شکر و شب و مهتاب
همچو چشمش کسی نشان ندهد
جادوئی مست خفته در محراب
در غریبی شکسته شد خواجو
آن غریب شکسته را دریاب
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.