این شعر از خواجوی کرمانی، با تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به توصیف عشق و درد فراق میپردازد. شاعر با استفاده از عناصر طبیعت مانند آب، گل، و آتش، احساسات عمیق خود را بیان میکند. همچنین، اشارههایی به اسطورههای عاشقانه مانند لیلی و مجنون دارد و از دریای عشق و رنجهای آن سخن میگوید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است و استفاده از استعارههای پیچیده و ارجاعات ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند درد فراق و عشق شدید نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۴۰ - ای خط سبز تو همچون برگ نیلوفر در آب
قند مصر از شور یاقوت تو چون شکر در آب
عنبرین خطت که چون مشک سیه بر آتشست
مینماید گرد آتش گردی از عنبردرآب
بر گل خودروی رویت کبروی حسن از اوست
سبزهٔ سیراب را بنگر چو نیلوفر در آب
تا بر آب افکند زلفت چنبر از سیلاب چشم
پیکرم بین غرقه در خونست چون چنبر در آب
مردم دریا نیندیشد ز طوفان زان سبب
مردم چشمم فرو بردست دایم سر در آب
گر چه زر در خاک میجویم که از خاکست زر
روی زردم بین در آب دیده همچون زر در آب
عیب مجنون گو مکن لیلی که شرط عقل نیست
گر نداند حال دردش گو برو بنگر در آب
کشتیی برخشک میرانیم در دریای عشق
وین تن خاکی ز چشم افتاده چون لنگر در آب
چون بنوک خامه خواجو شرح مشتاقی دهد
چشم خونبارش دراندازد روان دفتر در آب
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.