غزل ۸۷۵ - دمشق عشق شد این شهر و مصر زیبایی

دمشق عشق شد این شهر و مصر زیبایی
ز حسن طلعت این دلبران یغمایی ۱

ز تنگ شکر مصری برون نیاورند
به لطف شکر تنگ تو در شکر خایی ۲

کمر که بسته‌ای، ای ماه، بر میان شب و روز
مگر به کشتن ما بسته‌ای که نگشایی؟ ۳

اگر به مصر غلامی عزیز شد چه عجب؟
به هر کجا که تو رفتی عزیز می‌آیی ۴

چو روی باز کنی نیستی کم از یوسف
چو غنج و ناز کنی بهتر از زلیخایی ۵

برو تو شهر بگو: تا دگر نیارایند
کزان جمال تو خود شهرها بیارایی ۶

در سرای توبیت‌المقدسست امروز
رخ تو قبلهٔ شوریدگان شیدایی ۷

به جنگ رفتن سلطان دگر چه محتاجست؟
که چون تو شاه سوارش به صلح می‌آیی ۸

ز چین زلف تو چون اوحدی حدیثی گفت
برو مگیر، که آشفته بود و سودایی ۹

چو هندوانت اگر سر به بندگی ننهد
به دست خود چو فرنگش بزن به رسوایی ۱۰