غزل ۸۴۰ - کاکل آن پسر ز پیشانی

کاکل آن پسر ز پیشانی
کرد ما را بدین پریشانی ۱

حاصل ما ز زلف و عارض اوست
اشک چون خون و چشم چون خانی ۲

شب اول چو روز دانستم
که کشد کار ما به ویرانی ۳

ای به رخسار آفتاب دوم
وی به دیدار یوسف ثانی ۴

در کمند توییم و می‌بینی
مستمند توییم و می‌دانی ۵

عهد بستیم و نیستی راضی
دل بدادیم و هم پشیمانی ۶

گر نیاییم یاد ما نکنی
ور بیاییم رخ بگردانی ۷

دل به دست تو بود، بشکستی
تن به حکم تو گشت و تو دانی ۸

حالم از قاصدان نمی‌شنوی
نامم از نامه بر نمی‌خوانی ۹

اوحدی را ز درد درمان کن
که بنالد ز درد و درمانی ۱۰