غزل ۸۳۴ - ای هر سر مویت را رویی به پریشانی

ای هر سر مویت را رویی به پریشانی
صد روی خراشیده موی تو به پیشانی ۱

در سینه نهان کردم سودای تو مه، لیکن
بس درد که برخیزد زین آتش پنهانی ۲

آن دیگ نبایستی پختن به نیستانها
اکنون که برفت آتش، با دست پشیمانی ۳

انکار مکن ما را گر بی‌سر و پا بینی
کین کار هم از اول سر داشت به ویرانی ۴

ای یار پری پیکر، دیوانه شدیم از تو
باز آی، که صد نوبت کردیم پری خوانی ۵

یک روز نمی‌آیی، تا در غم خود بینی
صد خانهٔ چون دوزخ، صد دیدهٔ چون خانی ۶

جوری که تو، ای کافر، کردی و پسندیدی
گر بر تو کنم گویی: ای وای مسلمانی! ۷

زینسان که سراسیمه گشت اوحدی از مهرت
او باز کجا دارد دست از تو به آسانی؟ ۸

در وصف تو دیوانی از شعر چو پر کرد او
پر بر تو کند دعوی از شرعی و دیوانی ۹