غزل ۸۲۴ - ای داده بر وی تو قمر داو تمامی

ای داده بر وی تو قمر داو تمامی
پیش تو کمر بسته اسیران به غلامی ۱

از شرم بنا گوش تو در گوشه نشیند
گر ماه ببیند که تو در گوشهٔ بامی ۲

هر لحظه بدان زلف چو دامم بفریبی
ای من به کمند تو، چه محتاج به دامی؟ ۳

گر عام شود قصهٔ ما در همه عالم
چون خاص تو باشیم چه اندیشه ز عامی؟ ۴

ای کشته مرا گفتن شیرین تو صدبار
خود روی تو یک بار نبینم که کدامی؟ ۵

چون یار گرامی ز در خانه درآید
شاید که کشی در قدمش جان گرامی ۶

بی‌تو به مقامی ننشینم که ننالم
ای نالهٔ دلسوز من، اندر چه مقامی؟ ۷

با مدعیان حال نگفتیم، که ایشان
در آتش این سینه نبینند ز خامی ۸

از بخت به مقصود رسد اوحدی این بار
گر پیش خودش بار دهد مجلس سامی ۹