غزل ۷۱۸ - ای داده روی خوب تو از حسن داد دیده

ای داده روی خوب تو از حسن داد دیده
ایزد ز آفرین فراوانت آفریده ۱

چون ذره در هوای تو خورشید آسمانی
بسیار در فراز و نشیب جهان دویده ۲

گل در میان باغ به دست نسیم صد پی
از یاد چهرهٔ تو به خود جامه بر دریده ۳

بی‌رنگ و سرمه خم ابروی عنبرینت
صد باره چهرهٔ نقاش چین بریده ۴

بالای چو بید و رخ چو یاسمینت
خار خلاف در جگر سرو و گل خلیده ۵

بر عارضت نشان عرق در بهار گویی
از شبنمت قطره به گلبرگ چکیده ۶

ترکان چشم شوخ ترا ساحران غمزه
در طاق ابروان تو سرمست خوابنیده ۷

از گلبن رخ تو دل حیران گشتهٔ من
صد نوک خار خورده، یک برگ گل نچیده ۸

پیش نگار بسته سرانگشت بر خضابت
مرد نگارگر انگشت‌ها گزیده ۹

دندان عاشقان به زنخدان سادهٔ تو
ای کاج! میرسید، که سیبست بس رسیده ۱۰

دانی که: چند محنت و رنج و بلا کشیدم؟
زان چشم شوخ ساحر ترکانه کشیده ۱۱

حال دلی که گفتن آن ناگزیر باشد
من گفته بارها و تو یک بار ناشنیده ۱۲

بر بندگان خویش نگاهی بکن به رحمت
ای اوحدیت بنده و آن بنده زر خریده ۱۳