خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از اوحدی مراغه‌ای، شاعر ایرانی، درخواستی از ساقی برای نوشیدن شراب و فراموشی دردهای عشق است. شاعر از ساقی می‌خواهد که به هر کس به اندازه‌ی حالش شراب بدهد و به طوطیان شکر و به مرغان دانه بدهد. همچنین، او از ساقی می‌خواهد که به او اجازه دهد موهای معشوقه‌اش را در دست بگیرد و از درد دلش بکاهد. در پایان، شاعر از ساقی می‌خواهد که در این ویرانه آوازی سر دهد.
این شعر حاوی مفاهیم عرفانی و عشقی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۷۱۷ - عاشقان درد کش را دردی می‌خانه ده
عاشقان درد کش را دردی می‌خانه ده
از قدح کاری نیاید، بعد ازین پیمانه ده ۱
جان ما بر باد خواهد رفت، ساقی، یکزمان
باده‌ای گر می‌دهی، بر یاد آن جانانه ده ۲
هر حریفی را به قدر حال او تیمار کن
طوطیان را شکر آر و ماکیان را دانه ده ۳
چون شود خوابت گران دست سبک روحی بگیر
و آن دگرها را سبک‌تر سر به سوی خانه ده ۴
آن سر زلف چو زنجیر، ار چه کاری مشکلست
یک زمان در دست این آشفتهٔ دیوانه ده ۵
ای که منکر میشوی سوز دل ریش مرا
پرتو آن شمع بین و ترک این پروانه ده ۶
کنج این ویرانه بی‌گنجی نباشد اوحدی
مست گشتی، خیز و آوازی درین ویرانه ده ۷
از قدح کاری نیاید، بعد ازین پیمانه ده ۱
جان ما بر باد خواهد رفت، ساقی، یکزمان
باده‌ای گر می‌دهی، بر یاد آن جانانه ده ۲
هر حریفی را به قدر حال او تیمار کن
طوطیان را شکر آر و ماکیان را دانه ده ۳
چون شود خوابت گران دست سبک روحی بگیر
و آن دگرها را سبک‌تر سر به سوی خانه ده ۴
آن سر زلف چو زنجیر، ار چه کاری مشکلست
یک زمان در دست این آشفتهٔ دیوانه ده ۵
ای که منکر میشوی سوز دل ریش مرا
پرتو آن شمع بین و ترک این پروانه ده ۶
کنج این ویرانه بی‌گنجی نباشد اوحدی
مست گشتی، خیز و آوازی درین ویرانه ده ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۱۶ - ای مردگان، کجایید؟ اینک مسیح زنده
گوهر بعدی:غزل ۷۱۸ - ای داده روی خوب تو از حسن داد دیده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
