غزل ۶۷۱ - ای رشک گل تازه رخ چون سمن تو

ای رشک گل تازه رخ چون سمن تو
عرعر خجل از قد چو سرو چمن تو ۱

پای نفس اندر جگر نافه شکسته
بوی شکن طرهٔ‌عنبر شکن تو ۲

آنها که به مویی بفروشند بهشتی
مویی به جهانی بخرند از بدن تو ۳

دل تنگ شود غنچه و لب خشک و جگر خون
از رشک شکر خندهٔ تنگ دهن تو ۴

بر عقد گهر طعنه زند گاه تبسم
آن رستهٔ دندان جو در عدن تو ۵

بر پیرهن ار نقش کنی صورت نرگس
بینا کندش بوی خوش پیرهن تو ۶

شد کاسته چون موی تن اوحدی، ارچه
کاهیدن مویی نپسندد ز تن تو ۷

در حلق دل سوختهٔ شیفته خاطر
زنجیر بلا گشته دو مشکین رسن تو ۸