غزل ۶۱۵ - ترا رسد گره مشک بر قمر بستن

ترا رسد گره مشک بر قمر بستن
به گاه شیوه‌گری لعل بر شکر بستن ۱

کمر به کشتن ما گر ببسته‌ای سهلست
بیا، که حلقه بکوبیم ازین کمر بستن ۲

مرا که روی تو باید چه کار باد گری؟
چو پای درد کند شرط نیست سر بستن ۳

دگر به پند من، ای مدعی، زبان مگشای
که لب نخواهم ازین ماجرا دگر بستن ۴

ز من مدار صبوری طمع، که نتوانم
ز بهر سنگدلی سنگ بر جگر بستن ۵

به چند وجه بکردم نصیحت دل خویش
میسرم نشد از روی او نظر بستن ۶

گر اوحدی در خلوت به روی غیر ببست
به روی دوست مروت نبود دربستن ۷