این شعر از اوحدی مراغه‌ای، شاعر قرن هفتم هجری، بیانگر عشق و دلدادگی شاعر به معشوق است. شاعر از دوری و بی‌خبری از معشوق شکایت می‌کند و از عشق و ولوله‌ای که در دلش ایجاد شده سخن می‌گوید. او از تلاش‌های خود برای رسیدن به وصال معشوق می‌گوید و از جفاهایی که در این راه متحمل شده است. شاعر همچنین تأکید می‌کند که در غم عشق، نباید به دیگران تکیه کرد و باید درد دل خود را تحمل کرد.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده‌ی ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۶۰۴ - ای کس ما، چون شدی باز مطیع کسان؟
بی‌خبریم از لبت، هم خبری می‌رسان ۱
نیست مجال گذر بر سر کویت، ز بس
ولولهٔ اهل عشق، دبدبهٔ حارسان ۲
در دل بی‌دانشان مهر تو دانی که چیست؟
مصحف و دست یهود، گوهر و پای خسان ۳
از گل روی تو چون یاد کنم در چمن
نعره زنم رعدوش، گریه کنم ابرسان ۴
این نفس گرم را ز آتش عشقی شناس
تا نبود در ضمیر چون گذرد بر لسان؟ ۵
یک نفس، ای ساروان، پیشروان را بدار
تا به شما در رسد قافلهٔ واپسان ۶
گوهر وصل تو من باز به دست آورم
یا به نماز و نیاز، یا به فسون و فسان ۷
چند کنی، اوحدی، ناله؟ که در عشق او
تیر جفا خورده‌اند از تو نکوتر کسان ۸
در غمش از دیگری هیچ معونت مجوی
دود دل خویشتن به ز چراغ کسان ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
